Lista aktualności Lista aktualności

Nie wystarczy tylko posadzić, trzeba również ochronić…

Po posadzeniu młodego pokolenia lasu, leśnicy szczególnie dbają o jego prawidłowy rozwój. Między innymi dlatego w ramach ochrony lasu Służba Leśna podejmuje szereg działań mających na celu nie tylko zachowanie trwałości lasu, ale i zwiększenie jego naturalnej odporności na tak zwane „czynniki szkodotwórcze".

Zagrożenia lasu możemy podzielić na trzy zasadnicze grupy: biotyczne (np. szkodliwe owady czy ssaki roślinożerne), abiotyczne (np. silne wiatry, śnieg czy skrajne temperatury) i antropogeniczne (np. pożary, zanieczyszczenia powietrza czy zaśmiecanie lasu).

Szkodliwe owady leśne czyli „szkodniki" zaliczane są do jednych z największych naturalnych wrogów naszych lasów. Możemy je podzielić na: pierwotne (owady atakujące zdrowe drzewa) i wtórne (owady atakujące i zasiedlające drzewa osłabione wskutek działania innych czynników np. suszy lub zanieczyszczeń). Głównym zadaniem leśników w ochronie lasu jest niedopuszczenie do masowego występowania szkodliwych gatunków owadów czyli tak zwanej „gradacji".

Owad ten jest ciemno ubarwiony (czarny, ciemnobrązowy) z jaśniejszymi plamkami i osiąga rozmiar do 15 mm długości. Głowę ma wyciągniętą w długi ryjek z charakterystycznymi kolankowato załamanymi czułkami. Potrafi latać, wykorzystując tę umiejętność według potrzeb. Osobnik dorosły pojawia się w naszych lasach w kwietniu i maju, żerując na młodych drzewkach poprzez ogryzanie kory na strzałkach i pędach bocznych. Dokonuje uszkodzeń aż do bielu drewna a niejednokrotnie całkowicie przegryza strzałkę drzewka powodując jego złamanie lub szybkie obumarcie. W miejscach gdzie powstało uszkodzenie, drzewko broni się poprzez zalewanie tych miejsc żywicą, która z czasem zastyga w postaci lejków i przybiera barwę białą.

Szkodnik, który powoduje największe straty w najmłodszym pokoleniu lasu (czyli w uprawie), to między innymi szeliniak sosnowiec Hylobius abietis. W lasach Nadleśnictwa Jagiełek w związku z dominującą sosną zwyczajną, owad ten zasługuje na szczególna uwagę. Jest to niewielki chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych, który potrafi uszkadzać drzewka w różnym stopniu, najczęściej bez żadnych szans na ich przeżycie. Szeliniak preferuje gatunki iglaste (sosna, świerk, modrzew), ale możemy również go spotkać na młodych dębach czy brzozach.

W okresie zagrożenia ze strony tego szkodnika wykładane są na uprawach pułapki kontrolne w postaci wałków, krążków świeżego drewna, płatów świeżej kory czy wiązek z gałązek sosnowych (świeży zapach żywicy przyciąga owada). Leśnicy na bieżąco monitorują stan młodych drzewek i sprawdzają pułapki w celu obserwacji liczebności szkodników. W ich ograniczaniu pomagają również leśni mieszkańcy. Larwy szeliniaka są przysmakiem dla dzięciołów, natomiast osobniki dorosłe są chętnie zjadane przez szpaki, sójki czy drozdy. Chrupiącym pokarmem nie pogardzą również ryjówki, jaszczurki, jeże, lisy a nawet dziki.